باشد از خوار ساختن « 1 » خود و از شبههء شريكان ؛ زيرا كه حاضران شريك او مىشوند در آن چيز . و يا سزاوار آن است كه اظهار آن بنمايد به نيّت اخلاص و صدق و سالم بودن از تلبيسِ حالت فقر و به نيّت اسقاط جاه و منزلت و اظهار عبوديّت و مسكنت و بَرى بودن از تكبّر و برپا داشتن سنّت شكر و غير اينها ؛ زيرا كه پنهان داشتن و اظهار نمودن مختلف مىشوند « 2 » به اختلاف نيّتها و حالتها و شخصها . و بايد كه رعايت اين بشود كه موضع فريب است . فصل [ بدون حاجت سؤال نشود ] سزاوار از براى مؤمن آن است كه بىاحتياجى كه او را مضطرّ گردانيده باشد سؤال ننمايد ، بلكه تا ميسّرش شود از سؤال عفّت نمايد ؛ زيرا كه در دنيا خوارى و پريشانى نقدى است و در قيامت حساب دور و درازى دارد . روزى حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله به اصحاب خود فرمودند : آيا بيعت نمىكنيد ؟ گفتند : يا رسول اللَّه ! ما « 3 » با تو بيعت كرده‌ايم ! فرمودند : بيعت كنيد كه از مردم هيچ چيز نطلبيد « 4 » . پس اصحاب بيعت كردند و بعد از آن گاه مىبود كه تازيانه از دست يكى از ايشان مىافتاد و از اسب فرود مىآمد از براى تازيانه و به كسى نمىگفت كه آن را به من ده « 5 » . و آن حضرت مىفرمودند : اگر يكى از شماها ريسمانى بردارد و پشتهء هيمه را بسته بر دوش بياورد و بفروشد و به آن آبروى خود را محافظت كند بهتر خواهد بود از آنكه سؤال كند .

--> ( 1 ) . a s + نفس . ( 2 ) . مىشوند / a مىشود . ( 3 ) . a - ما . ( 4 ) . نطلبيد / s طلب . a طلب نكنيد . ( 5 ) . عدّه الداعي : 89 - 90 .